Blisko 60-cioosobowa grupa ochotników działających przy Centrum Wolontariatu i Centrum Duszpasterstwa Młodzieży Archidiecezji Lubelskiej od 2001 roku łączy swoje siły by pomagać uchodźcom w ramach programu „Pomocy Uchodźcom”.

W lubelskim Ośrodku dla Cudzoziemców, każdego dnia dają nadzieję, pokazują czym jest polska solidarność i ludzka gościnność. Budują świat przyjazny człowiekowi, który szuka azylu, bezpiecznego miejsca i schronienia. Wolontariusze ofiarują swój entuzjazm, pomysły, czas… W zamian otrzymują coś wyjątkowego – prawdziwą radość z pracy na rzecz drugiego człowieka. Wolontariusze pracują w grupach, co sprawia, że nabierają umiejętności pracy w zespole, uczą się współodpowiedzialności za siebie i innych, a w chwilach kryzysu są dla siebie wsparciem.



Do ulubionych    Strona startowa
« wróć

Świetlica

Świetlice są miejscem gdzie dzieci z danej placówki mogą spędzić czas w gronie rówieśników, nadrobić zaległości szkolne, porozmawiać o swoich problemach. W Ośrodku dla Cudzoziemców przy ul. Wrońskiej w Lublinie, również działa świetlica, którą prowadzą wolontariusze. Dwa razy w tygodniu organizują 2-3 godzinne zajęcia dla każdej grupy wiekowej: 3-5 lat, 6-8 lat i 9-13 lat. Podział ten uzasadniony jest innymi potrzebami i możliwościami poznawczymi dzieci w określonym wieku. Zajęcia są tematyczne i dzielą się na trzy części:
* I część – lekcyjna. To poznawanie słownictwa z danej tematyki. Ma ona charakter interdyscyplinarny, łącząc język polski, matematykę, geografię, historię, itd. Wszystko zależy od inwencji twórczej wolontariuszy i odbywa się wyłącznie w języku polskim. Wolontariusze w większości nie znają rosyjskiego czy czeczeńskiego, którymi posługują się mieszkańcy ośrodka, ale jak się okazuje dobrą metodą pokonywania barier językowych jest nauka poprzez zabawę. Forma ta umożliwia nam także lepsze poznanie dzieci, ich zainteresowań i problemów szkolnych. Te staramy się rozwiązywać poza zajęciami świetlicowymi, udzielając korepetycji. Wolontariusz często jest jedyną osobą, która może poświęcić dziecku tyle czasu na naukę, ile ono potrzebuje. Nauczyciel nie ma takiej możliwości, by skupić uwagę na 2-3 dzieci nie znających języka, podobnie rodzic nie znając języka polskiego nie jest w stanie pomóc swoim dzieciom. Problemy są bardzo duże. Przede wszystkim nieznajomość alfabetu, bez której nie ma mowy o zrozumieniu jakichkolwiek tekstów i poleceń w zadaniach.
* II część - nastawiona jest na rozwój umiejętności manualnych, poprzez rysunek, malowanie farbami, zajęcia z wykorzystaniem bibuły, kolorowego papieru, plasteliny, czy masy solnej. Wszystko po to, by obudzić w dziecku kreatywne myślenie. To tu ujawniają się talenty dzieci.
* III część – zabawowa. Dzieci mogą bawić się zabawkami (klocki, lalki, puzzle, maskotki), a także wspólnie z wolontariuszami, biorą udział w zabawach i grach zespołowych. Jest to czas na oderwanie się od szarej codzienności ośrodka. Podczas zajęć dzieci mogą rozwijać podstawowe umiejętności interpersonalne (praca w grupie), a także poznają obowiązki, gdyż angażują się w sprzątanie po zajęciach. Poza tym, mają okazję wykazać się swoją wiedzą. Zajęcia przybliżają polską kulturę, przez co nasza rzeczywistość staje się im mniej obca. Praca wolontariuszy ma bardzo duże znaczenie dla dzieci, gdyż szybciej uczą się języka polskiego, niż dzieci, których kontakt z językiem ogranicza się jedynie do szkoły. Przy sprzyjającej pogodzie organizowane są zajęcia plenerowe: zawody sportowe i gry zespołowe. Poza tym przy okazji np. Dnia Dziecka, odbywają się festyny integrujące mieszkańców ośrodka z mieszkańcami najbliższej okolicy.